* چشمانداز 2050جالب اینجاست که سرمایهداری غربی از قبل این تحول را به چشم یک تهدید توأم با فرصت رصد کرده بود. در حقیقت عنوان «بریک» ابداع ۲ دهه پیش «گلدمن ساکس» است؛ شرکت بانکداری و خدمات مالی چندملیتی که بزرگترین موسسه سرمایهگذاری خارجی در آمریکا محسوب میشود. محققان این موسسه به عنوان بازوی سرمایهگذاری بینالمللی کارتل صهیونیستی راکفلر، سال 2001 عنوان «بریک» را به مجموعهای از کشورهای با رشد اقتصادی سریعتر از غرب اطلاق کرده و پیشبینی کردند آنها تا سال 2050 عمده اقتصاد جهانی را شکل خواهند داد. گلدمن ساکس هیچگاه توضیح نداد آیا این عنوان مخفف نام ۴ کشور برزیل، روسیه، هند و چین بوده یا خیر اما به نظر میرسد چنین بوده است. البته آمریکاییها که در آغاز قرن بیستویکم میلادی خود را در اوج قدرتشان در جهان تکقطبی میدیدند، در برآوردهای ۲ دهه پیش تصور میکردند میتوانند با ابزار سرمایهگذاری در کشورهای غیرغربی در حال رشد سریع، به آقایی خود در آینده ادامه دهند. با آنکه اتحادیهای به نام بریک با حضور کشورهای نامبرده در سال 2009 اعلام موجودیت کرد و با پیوستن آفریقای جنوبی نام بریکس به خود گرفت اما آمریکاییها این موضوع را چندان جدی تلقی نکرده و در سال 2015 متعاقب کند شدن موقت رشد اقتصادهای نوظهور بر اثر رکود جهانی 2008 و افت قیمت نفت، گلدمن ساکس پرونده پیشبینی بریک 2050 را مختومه اعلام کرد. گذشت زمان اما چهرهای دیگر از نظریه بریک رو کرد. در کمتر از یک دهه حالا بریکس خود را مهمترین بدیل نظم جهانی معرفی کرده که حتی میتواند تا 2050 نظام نوینی در جهان چندقطبی بر پایه چندجانبهگرایی پدید آورد. * اینک چندجانبه گراییاین هفته نیز شاهد بودیم که صدراعظم آلمان، رهبر وا

نگاهی مستند به عملکرد برخی رسانههای داخلینگاهی کلی به مواضع رسانههای زنجیرهای مدعی اصلاحطلبی نشان میدهد که این جریان رسانهای چگونه در تلاش برای تکمیل پروژه عملیات روانی دشمن علیه ملت ایران به صورت روزانه با انتشار اخبار دروغ و سانسور اخبار مثبت در جامعه یأسآفرینی و با القای بن بست در آینده کشور شکاف میان مردم و حاکمیت را دنبال میکنند.جمهوری اسلامی ایران طی چهار دهه گذشته همواره آماج حملات و جنگ رسانهای از جانب معاندان بوده است. جنگ نرم همانطور که از نامش پیداست مهندسی آرام، تدریجی و زیرسطحی افکار عمومی جوامع باهدف نیل به هدفی مشخص بسته به برنامهریزی طراحان آن، است. گاهی در پی «تغییر قالبهای ماهوی جامعه و ساختار سیاسی» آن است که با حمله و طرحریزی رسانهای نهادهایی همچون خانواده، آموزش و پرورش، دستگاه قضایی، سیستم بهداشت و درمان و اساساً هر آنجایی است که باید مأمن و پناهگاه و البته مورد اطمینان مردم باشد را بیاعتبار کند و گاهی با ارائه تصویری شکستخورده، ناامید و مأیوس از جامعه اساسا فروپاشی آن را دنبال میکند.اما این فرآیند چگونه و با کمک چه جریاناتی رخ میدهد؟ و چرا دشمن برای ضربه زدن به جمهوری اسلامی به موفقیت در جنگ رسانهای طمع کرده؟ تا جایی که رهبر معظم انقلاب اسلامی هم در بیانیه گام دوم شکستن محاصره تبلیغاتی دشمن را جهادی ریشهدار خواندند و هم در مراسم تنفیذ رئیسجمهور دولت سیزدهم تأکید کردندکه : «دشمنان ما امروز بیشترین تحرکشان علیه ما بیش از تحرکات امنیتی و اقتصادی، تحرکات تبلیغاتی و جنگ نرم است، تبلیغات رسانهای است برای اینکه بر افکار عمومی مردم مسلط بشوند». این مهم پیش از این نیز در قالب «اهمیت ناکارآمد سازی جریان تحریف که حقایق را وارونه نشان میدهند

سفرهای استانی از زمره اقداماتی بود که در طول یکسال گذشته با استقبال گسترده مردم در کشور مواجه شد و بازتاب بسیار مثبتی هم در جامعه داشت.این رویکرد در توجه به خدمترسانی و شنیدن بیواسطه مشکلات مردم که به عبارتی تغییر مدیریت پشت میزنشینی به مدیریت میدانی است چه جایگاهی در دولت سیزدهم دارد؟-یکی از نیازهای جامعه در آغازبهکار دولت سیزدهم، حذف فاصلهای بود که بین مردم و مسئولان ایجاد شده بود. سرمایه اجتماعی هم در اثر این فاصله کاهش یافته بود. نتیجه چنین وضعیتی پیشنرفتن برنامههای اقتصادی و اجتماعی بود. چون پایه مهم همه اقدامات، مردم هستند و بدون حضور و مشارکت مردم، منطقا هم نمیتوان انتظار بهبود امور را داشت.دولت سیزدهم برای عوض شدن فضای حاکم بر کشور، سفرهای استانی را برنامهریزی کرد و همانطور که ملاحظه کردید، در اقدامی بیسابقه و عرض کمتر از یکسال، رئیسجمهور به همراه وزرا در همه 31 استان کشور حضور یافتند و بدون واسطه با مردم گفتوگو کرده، مشکلات هر منطقه را از نزدیک دیدند و ظرفیتهای استانی و محلی را هم شناسایی کردند. اکنون یک برآیند کلی از همه کشور در دولت وجود دارد که صرفا متکی بر گزارشهای ارسالی از شهرها به مرکز نیست، بلکه مشاهدات عینی و میدانی هم در آن دخیل است. این برآیند واقعی، برنامهریزی برای حل مشکلات را هم واقعی میکند. «من در اتاقم نمینشینم» یکی از وعدههای رئیسجمهور بود که صرفا در حد شعار باقی نماند و عملیاتیشده است. این موضوع را میتوان علاوهبر سفرهای استانی، هنگام بروز حوادثی مانند زلزله و سیل هم مشاهده کرد. نتیجه این رویکرد جدید، افزایش سرمایه اجتماعی و ایجاد امید و انگیزه در بین مردم بوده است.احیای کارخانههای تعطیل و نیمهتعطیل، یکی از اقداماتی بود که